De verhuis is een feit

Nog eens geprobeerd en ik weet niet wat ik vorige keer verkeerd gedaan heb, maar deze keer hoefde ik helemaal niets te installeren voor Wordpress.

Allen vanaf nu dus naar het uitverkoren adres: vanafhierisalleswathetlijkt.wordpress.com! (Eén van de voordelen van dat nieuwe adres is dat het heel makkelijk te onthouden is.)

U blijft natuurlijk vrij om de blog hier te blijven lezen, maar het is misschien toffer om toch af en toe eens naar Wordpress te gaan aangezien ik nu enkel daar nog zal posten. Tot ginder!

Groot nieuws!

Het is nog maar een dag geleden sinds ik het enorm belangrijke nieuws aankondigde dat er een verhaal gepland wordt, een verhaal dat in stukken gepubliceerd zal worden op mijn blog. Wel, een dag later dan dat eerste nieuws heb ik nog groter nieuws en dat is dat er al een titel is, bedacht door niemand minder dan mijzelf, de auteur van het verhaal.

Na kort en nog wat onrijp beraad is de keuze gevallen op Lange dagen, korte nachten, en alles blijft hetzelfde. Wie nu op basis van die titel vermoedt dat ik een doorslagje van Gerard Reve's De avonden plan, zit er niet eens zo ver naast. Niet dat ik in mijn zoveelste poging tot eindelijk een deftige roman schrijven bewust besloten heb om een van de beste Nederlandstalige romans uit de twintigste eeuw te plagiëren, maar ik merk zelf al bij het overlopen van mijn plannen dat er redelijk wat parallellen zijn. Of dat nu een bewijs is van de genialiteit dan wel de inspiratieloosheid van mijn geest, dat laat ik maar in het midden, al is de kans groot dat het vooral het laatste vermengd met korte wanhopige opflakkeringen van het eerste is.

Wat er ook van zij, dit wordt er geen doorslagje van en ik zal mijn uiterste best doen om van Lange dagen, korte nachten, en alles blijft hetzelfde de meest bevlogen roman te maken die uw ogen ooit gestreeld heeft, en als dat niet kan toch op z'n minst de best absorberende onderlegger die ooit onder uw glas Ice Tea Light heeft gestaan.

Met de praktische kant van de zaak zit ik momenteel nog een beetje verveeld. Wordpress installeren blijkt een veel moeilijker grapje dan verwacht en dus houd ik, die zijn computeranalfabetisme zo op prijs stelt, het toch nog even bij het vertrouwde en makkelijke Blogspot. Dat heeft wel zo zijn gevolgen want met Blogspot kan je je blog niet onderverdelen in de gemakkelijke en overzichtelijke katernen die je met Wordpress  blijkbaar wel kan maken. Misschien dat ik een aparte Blogspotblog maak of het misschien met labels wat overzichtelijk probeer te houden, of misschien huur ik iemand in voor een snelcursus Wordpress in  twaalf minuten, we zien nog wel. In elk geval wil ik het in stukken publiceren, want zo verplicht ik mezelf om eraan verder te werken. Want iedereen weet hoe plannen aflopen als je niets hebt om naartoe te werken: ze lopen gewoon helemaal niet af en sterven een trieste dood als Worddocument vol met fluomarkeringen ergens in een of ander obscuur mapje in Mijn Documenten.

Jaja, veel gepraat over plannen die interessanter zijn dan het schrijven van mijn thesis. Au revoir en nogmaals een gelukkig nieuwjaar!

We zijn er geraakt en wie had dat gedacht in september? Ik niet alleszins.

Het is vandaag 31 december en dat is officieel de deadline van deze opdracht die we kregen. Ik herinner het me nog als gisteren, de plotse vlaag van verontwaardiging die in mijn opkwam toen onze lesgever Internetjournalistiek zei dat we een blog moesten starten. Dat kunnen ze niet maken, dacht ik toen, maar al snel bleek dat ze dat best wel konden en dat er willens nillens geplooid moest worden.

Maar goed, we zijn ondertussen een goeie drie maanden later (en het is misschien een cliché maar het voelt veel en veel langer) en ik heb in de tussentijd geleerd dat bloggen geweldig is. Daarom ga ik er ook gewoon mee voort, in tegenstelling tot klasgenoten als Charlotte die hun toffe blog waarschijnlijk een pijnlijke dood zullen laten sterven.

Maar wij gaan er dus mee door. Ik spreek in de pluralis majestatis, de koninklijke meervoudsvorm, omdat er al veel te veel "ik" in deze post staat.  Wat brengt het nieuwe jaar? Waarschijnlijk een verhuis naar Wordpress (want daar lezen veel meer mensen mee, zo wist Hanne me te vertellen, en als er iets is dat mijn blog verdient dan is het wel heel erg veel lezers) en wie weet een echt verhaal dat in stukken gepubliceerd zal worden. Het zal gaan over Lowie, een fantastische man die overal te laat komt. Maar omdat die toch wel vrij summiere plot tot nu toe het enige is dat ik heb, kan het wel dat het nog een tijd duurt voor mijn magnum opus (want dat zal het worden) het levenslicht ziet. Zeker als er ondertussen nog een thesis en hopelijk veel Standaard-artikels geschreven moeten worden en mijn internet blijft falen op mijn kot.

Wel, dat is het. Iedereen een tof nieuwjaar gewenst en tot op de internetsnelweg eens, of wie weet zelfs het echte leven!

Kapitein Bracabrak en zijn handicap op vlak van zwaartekracht

 Als ik mijn voet verkeerd zet, dan vlieg ik zo door het luchtruim WOOH tot als er iets in de weg staat, een gebouw of zo BAF en dan verander ik opeens in een superheld, in kapitein Bracabrak en dan heb ik een dodelijke staart vol gifpijlen en MOS - maar dat mos is niet zacht, dat schuurt! Dus als er dan een inbreker met zijn kop over wrijft dan ligt die helemaal open!

Wim Helsen is uniek, met zijn mix van stand-up, cabaret en spoken word. Tenminste, dat denk ik, want ik moet toegeven dat ik niet zo enorm veel weet over het fenomeen comedy. Maar Wim Helsen is dan ook niet echt comedy. Je moet hem bezig gezien hebben om te begrijpen wat er zo speciaal aan is. Een show van Wim Helsen is een rollercoaster met loopings van absolute hilariteit die op de meest onverwachte momenten  afwisselen met steile afdalingen van de meest onpeilbare tristesse. En vaak weet je niet eens waar je je precies bevindt op dat parcours van loopings en afdalingen, met als resultaat dat de helft van de zaal zich krom lacht, terwijl de andere helft zich ongemakkelijk begint te voelen bij de droefheid die, als een soort gitzwarte dubbele laag, steeds voelbaar blijft op de achtergrond.

Je moet een genie zijn om zoiets voor elkaar te krijgen en het bovendien als een coherent, steek makend geheel te presenteren, maar het lukt hem zonder probleem. Het logische besluit is dan ook dat Wim Helsen een genie is.

En nog eentje om het af te leren:

Zoals u ziet ben ik alleen gekomen vandaag. Mijn vrouw, die kon er niet bij zijn. Want die is dood. Ja, gestorven. Tsjk. Een spijtigheid, he. Maar ja. C'est la vie. We ploegen verder, he. Een prachtige vrouw nochtans, mijn vrouw. Een prinses. Mooi, lief, charmant, vrouwelijk, intelligent, aandachtig, trouw - belangrijk he, trouw - een tikkeltje jaloers was ze, een beetje bezitterig. Op het verstikkende af, zeg maar, he. Gelijk een teek die zich vastbijt in je vel en zich volzuigt met je bloed, een ziek wijf eigenlijk MENS IK WAS DAT WIJF BEU. En zeiken en mekkeren en jammeren en moeilijk doen en met niks akkoord gaan. "Jamaar Wim dit jamaar Wim dat jamaar Wim ginder jamaar Wim zus jamaar Wim zo jamaar Wim ik heb dat nooit geleerd, ik weet niet hoe dat moet deemoedig kijken tijdens het pijpen". ZO'N WIJF WAS DAT. Ziek, egocentrisch, vuil, lui, vulgair... DIK. Kapot, ik ging daaraan kapot! Kapot kapot kapot kapot kapot  k- LETTERLIJK kapot LETTERLIJK he, letter per letter LET-TER-LIJK k- enfin, niet echt letterlijk letterlijk.

Voor wiens interesse geprikkeld is: de zaalshows Bij mij zijt ge veilig en Het uur van de prutser zijn fenomenaal. Ze zijn allebei in boekvorm verschenen, al moet ik er meteen bij zeggen dat Wim Helsen lezen zonder zijn dictie erbij te horen een beetje is als geblinddoekt maar met het geluid vollenbak naar Die Hard With A Vengeance kijken. Je weet wel wat er gaande is, maar je mist toch een belangrijke laag. In elk geval, Bij mij zijt ge veilig is intussen ook al op dvd uitgebracht, en gelukkig maar. En als ik me niet vergis is Heden soup!, zijn eerste, ook op dvd en papier uitgebracht. Die zou ook fantastisch moeten zijn, maar dat durf ik zelf niet met het hand op mijn hart zweren omdat ik die nog niet heb gezien. Nu ja, iedereen weet dat als 1+1 twee keer na elkaar 2 is, dat de derde keer waarschijnlijk ook wel zo is. Probeer zeker ook een paar afleveringen van Het programma van Wim Helsen te pakken te krijgen, er staan redelijk wat fragmenten van op Youtube.

Nachtvorst

Niets ergers dan Sien Eggers. Volgens sommige mensen, maar zij dwalen.

Om de verhouding ironie - oprechtheid op mijn blog weer recht te trekken zodat het universum weer in evenwicht is, wijd ik vandaag een stukje aan actrice Sien Eggers. Een gemeend stukje, want al die gimmickige ironie wordt soms wat vermoeiend.

Dus, weet dat ik het meen als ik hier schrijf dat Sien Eggers fantastisch is. Zoals dat gaat denken sommige mensen daar anders over (en ja ik kijk naar u, Louise Matton), maar het is vast al onomstootbaar bewezen door een studie van een of andere hoogstwetenschappelijke studiegroep en over wetenschappelijke cijfers valt niet te discussiëren.

Net als heel Vlaanderen kende ik Sien Eggers eigenlijk vooral als die blonde van In de gloria die af en toe opdook en dan met uitgestreken gezicht wat onweerstaanbaar grappige dingen zei. En van haar bloedmooie dochter, die ooit eens samen met haar moeder op Youtube stond met een paar filmpjes over iets dat ik allang weer vergeten ben. Maar het is pas met haar verschijning in Het programma van Wim Helsen (nog zo'n fantastisch mens waar ik ooit nog eens een post aan moet wijden) dat ze echt mijn fanheid... fanschap... bewondering verdiende.

Ik ben mij er al te zeer van bewust dat sommige mensen haar misschien een seut vinden. Of een ambetant giechelkind van ergens eind de veertig. Ik zie zelf het probleem niet, maar voor veel mensen zijn dat dus de redenen om zich te ergeren aan Sien Eggers. Enfin ze mogen dat van mij, daar niet van, maar ik zie zelf het probleem niet. Om nogmaals even mijzelf te herhalen in deze flauwe alinea. Nee, liever giechelende seuten met een boerderij in hun voor- en achtertuin dan afgemeten droogstoppelwijven die in Komen eten zonder enige vorm van emotie, maar toch met een zware air van serieux, verkondigen dat "een goed gedekte tafel toch wel heel belangrijk is". Ik vind hier maar iets uit, want ik weet niet of het droogstoppelwijf van de voorbije vier afleveringen effectief zoiets gezegd heeft maar het zou me niet verbazen.

En bovendien heeft ze nog iets te vertellen ook. Sien Eggers, niet de Komen eten-dame. Mijn bron om dat te beweren is een interview dat vorige week (denk ik) in De Morgen verscheen. Jammer genoeg is het niet terug te vinden op de site van die krant (en dat weet ik want ik heb ernaar gezocht), maar gelukkig genoeg heb ik een papieren exemplaar bewaard zodat er eigenlijk geen probleem is.

Mij kan het soms storen dat over die media van vandaag, radio én tv, één toon ligt en die heet: enthousiasme. Neem Ketnet, dat hoihoihoi heel de tijd. Ik denk dan: kinderen hebben toch ook nood aan andere dingen dan dit uitbundige gejoel?

Een mooie quote vind ik dat. Niet dat de rest van het interview enkel bestaat uit de tergendste zever, maar dit fragment heeft toch het hoogste eurekagehalte. Misschien moet ik Sien Eggers maar eens uitnodigen voor Vincent staat op.

Comparatieve studie ter ontbloting van het poëtische meestertalent van J-M Dedecker

J-M Dedecker is een miskend genie van het niveau dat ons land niet meer gekend heeft sinds het heengaan van Shakespeare, die bovendien niet eens een Belg was. Dat heb ik plots ontdekt na kort onderzoek.

Ja de redder van de poëzie in het Nederduitse taalgebied (RPNT) is een waar fenomeen en mijn doel is om u dat met deze post duidelijk te maken. Maar omdat zijn talent zo fenomenaal onoverzienbaar groot is, zullen we even een tussenstopje moeten maken bij een ander redelijk goede dichter. Hij leefde in de jaren vijftig en het spreekt vanzelf dat hij niet zo goed was als RPNT, maar we halen hem nu toch even aan om mijn these een beetje basis te geven. Welaan.

om te bewijzen (bij manier van veronderstellen) dat kazernen en paleizen van koek en suiker zijn, had meneer k zijn beste vlindervangnet waarin hij zorgvuldig grote gaten had geknipt uit de kast in de hoek van het salon gehaald en was hij behoedzaam op handen en op voeten, op zijn zachtste sokken (niet te vergelijken met de soepele laarzen van een vredelievend veroveraar) door het niemandsland gekropen dat, we kennen het uit vertrouwelijke mededelingen, onherbergzaam is en dat begint achter de blinde muur rond zijn tuin die vol geurend onkruid staat. meneer k, die het zich kon permitteren, zoals hij ook wijselijk had voorzien, verloor schuilend in een versperde loopgraaf het nutteloos bewustzijn en tevens een en ander dat hij evenzeer evenmin nodig had. nodig voor wat? de vijand luistert en meesmuilt. maar wie kan nu nog de lengte en de duur berekenen van de lijnen die hij trok van a naar b van b naar c, ver en nabij? meneer q knutselde de inleiding in mekaar tot een op touw te zetten studie over de onverstaanbare haperklanken die meneer k in zijn illusie heeft gestameld. meneer k was er achteraf door onthutst. meneer q gremelde in zijn baard (die hij elke dag stoppel voor stoppel scheert). laat me maar begaan, zei hij afwerend. kan echter meneer k nu nog ooit als voorheen onbekommerd en afwezig in zijn plooien staan?

- marcel wauters

 Ik kan me best voorstellen dat sommige mensen dit fantastische poëzie vinden en de waarheid is dat zij er waarschijnlijk nog niet eens zo ver naast hadden gezeten (pauze ter bevordering van dramatiek) ware het niet dat er nu Jean-Marie Dedecker is, die de lat voor alles wat literatuur of taalspel of gewoon nadenken in het algemeen zo ongrijpbaar hoog legt dat zijn kunde zich verhoudt tot het fragment van hierboven als een Tyrannosaurus Rex tot een naaktslak. En er is een reden waarom het ene dier met een hoofdletter geschreven wordt en het andere niet, en die reden is dat het ene dier het andere nog niet als entree bij zijn ontbijt zou willen eten omdat het gewoon veel beter is.

Maar goed, zoals gezegd citeren we Marcel Wauters hier vooral om een basis te hebben voor ons betoog. Bemerk zijn zeldzame voorliefde voor surrealisme en de ontkenning van elke rede, zoals in de wending "het nutteloos bewustzijn en tevens een en ander dat hij evenzeer evenmin nodig had". Verder vinden we ook een doorgedreven omkeren van de rechte lijn van de logica en de chronologie, wat bijvoorbeeld het geval is in de regel "meneer q gremelde in zijn baard (die hij elke dag stoppel voor stoppel scheert)". Marcel Wauters lezen staat dan ook meestal gelijk met op het einde van de laatste zin even beide wenkbrauwen fronsen en knipperen met de ogen want er is gewoon geen touw aan vast te knopen. Ik kan u dan ook met een gerust hart en in eer en geweten zeggen dat ik tot voor kort dacht dat Marcel Wauters een van de hoogtepunten van de Nederlandse letterkunde was.

Dat ik me daarmee schromelijk vergiste, besefte ik rond tien na acht deze avond. De lucht kleurde goudgeel  en de hemel galmde van de gelukwensen van zeven engelenkoren toen ik een interview met RPNT las. Sindsdien weet ik ongeveer hoe het moet voelen om uit een coma te ontwaken of om gekerstend te worden uit het heidendom en het scheelde niet veel of ik was van mijn stokje gegaan bij zoveel poëtisch talent. Gelukkig, gelukkig zat ik neer.

Wat ik las was méér dan poëzie. Al kent RPNT duidelijk zijn klassiekers. Dat kan ik, als afgestudeerd Letterkundige en kundig maker van comparatieve studies, opmerken door de subtiele verwijzingen die RPNT inbouwt in zijn oeuvre. Maar ik laat u niet langer op uw honger; klik op deze link om de tekst te lezen die hopelijk ook uw leven zal veranderen. Hij verscheen op 11 december  in de krant maar bij Lijst Dedecker waren ze (begrijpelijk) zo onder de indruk dat ze (begrijpelijk) beslisten om het magnum opus, want één keer per millennium verdient ook een tekst van enkele paragrafen deze titel, integraal te publiceren op hun website.

(Deze alinea is een rustpauze die u toelaat om even tot adem te komen en zoveel intellectueel vuurwerk te laten bezinken.)

Bij zo'n onvoorstelbare en overdonderende rijkdom aan hoogkwalitatief materiaal is het voor een onderzoeker levensnoodzakelijk om even afstand te nemen, zich opnieuw een objectieve positie ten opzichte van het onderwerp aan te meten en uiteindelijk een onderzoeksgebied af te bakenen. Na een lang en pijnlijk proces van selecteren en schrappen, besloot ik om me op deze zin te concentreren.

Waarom zou je water besparen als het in ons land zoveel regent? Er is toch water genoeg? 

- J-M Dedecker

 Gevleugelde woorden waarvan ik denk dat het niet onredelijk is om ervan uit te gaan dat ze nog voor ze uitgesproken waren al de status van een zin als "naakt zijn en beginnen" verkregen hadden, morgen die van "hebban olla vogala nestas hagunnan" zullen evenaren en - dit is een voorzichtige schatting - dinsdagochtend zowel de regel "tu quoque, fili mii" als "to be or not to be" zullen degraderen tot voetnoten in de literatuurgeschiedenis.

RPNT is zich, zoals elke fenomenaal getalenteerde kunstenaar, maar al te goed bewust van de kunstgeschiedenis die hem vooraf ging. Dat heeft hij misschien geleerd van Hugo Claus, al lijkt het mij ook niet volstrekt onmogelijk dat het ongeëvenaarde talent van RPNT terug in de tijd gereisd is om daar Cicero te onderwijzen en zo Claus zelf te inspireren. (Maar dat is stof voor een andere thesis.)

Net als bij Marcel Wauters (ha kijk, daar is hij dan) vinden we bij RPNT een voorliefde voor surrealisme en elke ontkenning van de rationaliteit, maar RPNT verheft dat alles tot nieuwe en verdomd eenzame hoogten. Ja, we zouden op Kerstavond niet graag het exceptionele poëtische talent van RPNT zijn. Speelt Wauters met de menselijke conceptie van logica, dan schiet RPNT diezelfde logica zonder meedogen het raam uit met een verschrikkelijk grote middeleeuwse katapult, ergens richting Jupiter. Het kinderlijke simplisme uit "er is toch water genoeg" doet dan weer denken aan de hoogdagen van het Dadaïsme, maar dan in het kwadraat. Deze auteur is er gewoon niet op uit om zijn publiek een samenhangend, steekhoudend of zelfs maar begrijpelijk betoog voor te schotelen, maar liever tast hij de grenzen van het absurdisme af. Hij laat zijn publiek in het totale ongewisse en weigert ostentatief om het ook maar enige houvast te geven, terwijl datzelfde publiek zich met een tollend hoofd afvraagt waar het zoveel nooit eerder vertoond poëtisch vernuft in vredesnaam aan verdiend heeft.

RPNT's werk leest als - excusez-moi le mot - één grote mindfuck en is meer ongeëvenaard dan de meridiaan van Greenwich. Zoals alle grote-groter-grootste kunstenaars geeft RPNT zijn publiek zicht op een wereld zoals die óók zou kunnen zijn. Een wereld waar niet alles steek moet houden. Een wereld met heerlijke onwijsheden die je bovendien gemakkelijk kan nabekken onder de douche, in de auto of  aan de toog. Een wereld waar je met sprekend gemak de stuitendste onzin kan verkopen zonder dat een haan ernaar kraait.

Waarom zou je water besparen als het in ons land zoveel regent? Er is toch water genoeg? 

- J-M Dedecker

LEES MEER uit het oeuvre van RPNT